Malus purpureus Aldenhamensis - Sierappel

De Malus (x) purpurea 'Aldenhamensis' behoort tot de kleinste sierappels, met een volwassen formaat dat niet groter wordt dan 3 meter in alle richtingen. Met een sterke persoonlijkheid is het ook een van de meest decoratieve, dankzij zijn vroege bloei in een dieproze tint, de schoonheid van zijn blad en zijn overvloedige, gekleurde vruchtzetting die pas laat in het najaar rijp wordt. Van het vroege voorjaar tot begin winter biedt deze dappere kleine boom een prachtige opeenvolging van kleuren: paarsroze, lichtroze, purper, bruin, brons en violet in zijn vegetatie. Dit oude ras, dat gemakkelijk te kweken is in gewone grond, verdient het absoluut om herontdekt te worden.

Sierappels stammen af van verschillende botanische soorten uit het geslacht Malus, dat tot de rozenfamilie behoort. Winterhard, meegaand en gemakkelijk te kweken, stellen sierappels tevreden met een gewone bodem, maar geven de voorkeur aan losse, diepe, luchtige en vochthoudende grond en een zonnige standplaats. Eenmaal gevestigd, verdragen ze het perfect om vergeten te worden, terwijl ze hun genereuze karakter behouden. 'Aldenhamensis' werd in 1915 in Engeland ontdekt.

'Aldenhamensis' stamt af van de Malus (x) purpurea, de purperen besappel. Deze laatste is een tuinhybride die rond 1900 is ontstaan. Als grote struik of kleine boom heeft hij een gedrongen groeiwijze en wordt hij even breed als hoog: zijn korte stam draagt een brede, ronde kroon, wat deze appel een zowel bossige als duidelijk uitwaaierende vorm geeft. Zijn groei is vrij langzaam, zijn gemiddelde afmetingen op volwassen leeftijd zijn ongeveer 2,75 meter hoog en 3 meter breed. Hij behoudt een harmonieuze vorm zonder dat snoei nodig is, en ontwikkelt soepel hout bedekt met een gladde, bruine schors die met de jaren donkerder wordt en gaat schilferen.

De bloei vindt plaats begin april, vroeger of later afhankelijk van de regio. Deze bestaat uit talrijke bloemknoppen in een diep roodbruine kleur. Deze gaan open tot enkelvoudige en halfgevulde bloemen, met een diameter van 4 cm, in een donker purperroze tot paarsrode kleur die snel verkleurt naar licht paarsroze. Deze bloemen, verenigd in kleine trossen, komen uit voordat het jonge blad verschijnt. Na de bloei volgt de vorming van een veelheid aan kleine appeltjes die op kersen lijken, met een diameter van ongeveer 2 cm. Bij rijpheid in oktober-november hebben ze een bruinpurperen tot bruinpaarse kleur met een bronzen gloed. Zeer geliefd bij vogels, blijven deze vruchten tot ongeveer halverwege de winter, tot in december, aan de struik hangen. Het blad, dat bladverliezend is, is mooi gekleurd: de jonge bladeren zijn aanvankelijk purper, worden dan brons, blijven tot in de zomer groenbrons en verkleuren naar geeloranje voordat ze vrij laat vallen.

De Malus 'Aldenhamensis' is, net als veel sierappels, een goede bestuiver voor vroegbloeiende fruitappelbomen. Deze kleine boom heeft meer aanwezigheid dan een sierkers. Zijn bloei is overvloedig, maar misschien minder langdurig dan die van sierkersen, maar dit detail wordt ruimschoots gecompenseerd door de schoonheid van het blad van lente tot herfst, die van de vruchten en de elegante groeiwijze. Hij vindt zijn plaats in tuinen van elke grootte, in een informele haag, begeleid door bijvoorbeeld grote struikrozen of klimrozen die als struik worden geleid, meidoorns, seringen of krentenbomen. Waar ruimte is, vormen sierappels, geplant in een lange haag op een talud langs een ingesneden laan, een bijna feeëriek tafereel, niet alleen in het voorjaar maar ook in de herfst, vanwege hun vaak prachtige kleuren aan het eind van het seizoen.