Protea Susara - Suikerbos

De Protea Susara is een absoluut betoverende hybride protea, met een mooie, volle vorm en een oneindig verfijnde pastelkleurige bloei. Ze groeit uit tot een grote, mooi ronde struik en biedt in het voorjaar prachtige, komvormige bloeiwijzen. Deze bestaan uit parelmoerachtige wit-roze schutbladen die een grote kern van witte meeldraden omringen, gecentreerd rond een klein zwart hartje. Protea's zijn fascinerende en bijzondere planten die weinig winterhard zijn, maar volgens kenners van deze soms eigenzinnige planten is dit een van de robuustste soorten in de teelt. Buiten de allerzachtste streken van ons land is kweek in grote potten aan te raden. Dit maakt het niet alleen makkelijker om de samenstelling van het substraat te controleren, maar het is ook essentieel om de plant bij de eerste vorst naar binnen te halen.

De protea 'Susara' is een cultivar die ontstaan is uit een kruising van de Protea susannae en de P. magnifica, de koningsprotea. De eerste, die gemakkelijk hybridiseert, gaf haar robuustheid, gemakkelijke teelt en tolerantie voor een vrij breed scala aan grondsoorten door. De tweede schonk haar grote pastelkleurige bloemen, bossige groeiwijze en verhoogde winterhardheid, tot ongeveer -7°C. Beide zijn meerjarige, struikachtige planten uit de Proteaceae-familie, afkomstig uit de Kaapregio in Zuid-Afrika, met een mediterraan klimaat. Ze zijn in alle opzichten bijzonder; hun zaden hebben zelfs vuur nodig om te kunnen ontkiemen.

'Susara' ontwikkelt meerdere dikke stengels die al vanaf de basis goed vertakt zijn. De struik wordt gemiddeld ongeveer 1,75 meter hoog en breed. Hij draagt lange, afwisselend geplaatste, langwerpige en puntige, leerachtige bladeren die in staat zijn om luchtvochtigheid op te nemen. Ze zijn vrij lichtgroen van kleur en hebben een fijne purperen rand. De bloei vindt plaats van maart tot mei. De bloeiwijzen zijn brede bloemhoofdjes die aan het uiteinde van elke tak verschijnen. Ze hebben een diameter van 10 tot 15 cm. Oude, goed gevestigde planten kunnen tientallen van deze hoofdjes per seizoen produceren. De bloemknoppen doen denken aan prachtige, parelmoerachtige distels. Het bloemhoofdje komt na ongeveer een maand volledig tot bloei. De dunne, crèmewit-roze schutbladen, omrand met een fijne lijn in een dieper roze, openen zich naar een grote, zijdeachtig-wollige kern in wit tot zeer lichtroze. Deze kern bestaat uit de echte bloemetjes. Elk bloemetje bevat een bundel meeldraden en een draadvormige stamper, wat de binnenkant van de bloeiwijze een zijdeachtige, vezelige aanblik geeft. In het midden van dit hoofdje prijkt een klein zwart oog. De bloei trekt veel bestuivende insecten aan en levert uiteindelijk enkele zaadjes op die bijna zo groot zijn als noten en een fluweelachtig oppervlak hebben. De dikke wortels van deze plant dienen tevens als opslagorgaan. In geval van brand kan de protea zich vanuit haar wortels regenereren, gevoed door haar eigen as.

De protea 'Susara' is een sensationele plant die niemand onberoerd laat. Bloemisten en tuiniers waarderen beide de vaak buitengewoon lange levensduur van haar bloemen en de verfijnde kleuren. Ze staat het liefst in kusttuinen waar strenge vorst zeldzaam is, in lichte, arme grond die niet te kalkrijk is. Ze is bijzonder goed aangepast aan een mediterraan klimaat, doet het goed op arme, droge tot zeer droge gronden en komt prachtig tot haar recht als solitair, op grote taluds of op de achtergrond van borders in een droge tuin. Zorg altijd voor een open, zonnige standplaats in de volle zon. In een exotische tuin kun je haar combineren met bijvoorbeeld Canarische of Madeira-slangenkruid (Echium), Puya, Euphorbia characias, honingwolfsmelk (Euphorbia mellifera), reuzenvenkel (Ferula), Leucadendron, honingstruik (Melianthus major), palmen (waaierpalm Trachycarpus fortunei, dwergpalm Sabal minor) of met hybride toortsen (Verbascum).

Een bijzonder wortelstelsel, aangepast aan arme, droge grond:

Planten die groeien in voedselarme grond vormen vaak een symbiose met schimmels in de bodem, die de opname van water en voedingsstoffen bevorderen. Maar protea's hebben voor een andere strategie gekozen: ze ontwikkelen langs hun wortels een groot aantal bijzondere zijwortels. Deze wortels worden proteoïde wortels genoemd en worden geïnduceerd door regen. Ze ontwikkelen zich onder de laag afgevallen bladeren die rond de voet van de plant ligt. De regen bevordert de afbraak van de bladeren, waardoor voedingsstoffen vrijkomen. Deze tijdelijke wortels verdrogen meestal aan het einde van de groeiperiode. Hun vermogen om water en voedingsstoffen op te nemen is wel twee keer zo hoog als dat van "gewone" wortels.